@--- ذهنیت بیمار یک دختر احمق ---@

یادم نمیاد آخرین بار کی آپ کردم!!!چه خبرااااااااااااا؟خب من بگم اول:چهارمین سالسه که دارم کنکور میدم و هنوز پشت کنکورمماشالا... امیر جونم هم که امسال میخواد کنکور بده!سخت در حال درس خوندنه!دیگه...... واقعا دیگه هیچی!!! البته هیچی که نه یه کم خصوصیه نمیشه گفت!ولی خودم یه ذره پیشرفت هم تو زندگیم نکردمفقط پیر تر شدم!

دلم میخواد یکی کمکم کنه!کمک که نه!راهنماییم کنه!سخت گمراه شدم!اصلا نمیدونم با این اوضاع آیندم میخواد چی بشه!؟یکی که بی چون و چرا حرفاشو قبول کنم!گفتم که خیلی گمراه شدم!به سختی حرف کسی رو قبول می کنم!اکثر حرفا برام مسخره و خیلی احمقانس!گر چه خودم هم یه احمقم!به قول خواهرم احمق بالفطره!

منتظرتونم....

نمیدونم،دلم گرفته!

افتادم یاد چند سال پیش!یه چیزی هست که عذابم میده،اما نمی دونم چی؟دلم میخواد با یکی حرف بزنم اما حتی نمیدونم چی بگم!

اووووووووه خیلی وقته هیچ پیشرفتی نکردم!!!!!شاید این عذابم میده!خیلی چیزا رو از دست دادم،اما الان یه چیزی رو دارم که با هر چه قبلا داشتم عوض نمیکنم!اما بازم یه حسی تو دلم هست که نمیدونم چیه؟؟؟؟؟؟

دلم واسه خدا تنگ شده.دوس داشتم کنارم بود بغلش میکردم،نگاش میکردم،شایدم گریه میکردم!نمیدونم چمه!!!!!!!!!اما مطمئنم یه چیزی کم دارم که اینقدر بی قرارم!ولی بازم خدا رو شکر که یه عشق بزرگ دارم.خدا رو شکر....

دیگه نمیددونم چی بگم.دیگه هیچی.ولی بازم خدارو شکر.مطمئنم یه روزی  یه جایی  یه کسی  یه چیزی...

the giving tree

once there wasa tree ....

and shi loved a little boy.

and every day the boy would come

and he would gather her leaves

and make them in to crowns and play king of the forest

he would climb up her truk

and swing from branches

and eat apples.

and they would play hide-and-go-seek

and when he was tired he would sleep in her shade.

and the boy loved the tree....

very much.

and the tree was happy.

but time went by.

and the boy grew older.

and the tree was often alone.

then one day the boy come to the tree

and the tree side"come'boy'come and climb up my trunk and swing from branches and eat apples and play in may shade;and the happy."

I am too big to climb and play;"said the boy.

"I want to buy things and have fun.

I want some money.

Can u give me some money?

"I'm sorry"said the tree "but i have no money.

I have only leaves and apples .

take my apples.boy.and sell them

in the city .then you will have mony and you will be happy."

and so the boy climbed up the tree and gathered her apples and carried them away.

and the tree was happy.

but the boy stayed away for a long time ....

and the tree was sad.

and then once day the boy come back

and the tree shook with joy and shi saide;"come'boy'come and climb up my trunk and swing from branches and eat apples and play in may shade;and the happy."

"I am too bosy to climb trees"

said the boy.

I want the house to keep me warm."

he said.

"I want a waife and i want children and so i need a house?"

"I have no house"said the tree.

"the forest is my house

but you my cut cut off my branches

and build a house.

then you will be happy."

and so the boy cut off her branches and carried them away to build his house.

and the tree was happy.

but the boy stayed away

for a long time.

and when he come back

the tree was so happy

she could hardly speak."come boy; she wespwrwd

"come and play"

"?I am too old and sad to play"

said the boy.

"i want a boat that will take me far away from here.

can you give me a boat?"

"cut down my trunk and make a boat"

said the tree.

"then you can sail away ...

and be happy."

and so the boy cut down her trunk

and made a boat and sailed away.

and the tree was happy ....

but not really.

and ofter a long time the boy come back again.

"I am sorry ;boy"

said the tree "but i have nothing left to give you__

My apples are gone "

"my teeth are too weak for apples"said the boy.

"my branches are gone"

said the tree.you cannot swing on them__"

"I am too old to swing on branches"said the boy.

"mytrunk is gone "said the tree.

"you cannot climb__"

"Im too tired to climb "said the boy .

"I am sorry"sighed the tree.

"Iwish that i could

give you something ....

but i have nothing left.i am just an old stump.i am sorry ...."

"i dont need very much now"

said the boy

"just a quiet place to sit and rest"

"well"said the tree

straightening herself up

as much as she could

"welland old stump is good

for siting anr resting.

come boy sit down.

sit down and rest."

and the boy did.

and the tree was happy.

"the end"

اووووووووووه خیلی وقته که وبلاگو این چیزا رو کنار گذاشته بودم!!!!!!!!!یادش به خیر!عجب دورانی بود.حالا که نوشته هامو میخونم می بینم عجب بچه ای بودم!الانم هستم اما نه به اندازه قبل.

خیلی چیزا تو ذهنم هست اما حس نوشتن نیست.کاش یکی بود اینجا من واسش می گفتم اون تایپ میکرد.آقا حسش نیست ادامه بدم.خوابم میاد نه نمیآد نمیدونم!!!! همچی گردنم درد میکنه صورتم میسوزه سردمه سرررررررد!!!

کاشکی بارون بیاد برف زیاد بیاد که با امیر بریم برف بازیخیلی حال میده!

۴۱ دقیقس که همین طور به این مانیتور نگاه میکنم و همین قدر تونستم بنویسم!!!کاریش نمیشه کرد هیچی نمیآد تو ذهنم بی خیال بای

آرتور اش در پاسخ این نامه چنین نوشت:"در سر تا سر دنیا بیش از پنجاه میلیون کودک به انجام بازی تنیس علاقه مند شده و شروع به آموزش می کنند.حدود پنج میلیون از آنان بازی را به خوبی فرا میگیرند.از آن میان قریب پانصد هزار نفر تنیس حرفه ای را می آموزندو شاید پنجاه هزار نفر در مسابقات شرکت کنند. پنج هزار نفر به مسابقات تخصصی راه میابند.پنجاه نفر اجازه شرکت در مسابقات ویمبلدون را میابند. چهار نفر به مسابقات نیمه نهایی راه میابند و دو نفر به مسابقات نهایی.

وقتی که من جام بهترین تنیس باز جهان را در دست هایم می فشردم هرگز نپرسیدم که "خدایا چرامن؟"و امروز وقتی که دردمی کشم بازهم اجازه ندارم که از خدا بپرسم:"چرا من؟

آموختن آسان نیست،خستگی هر آن در کمین است،آزرده می شوی احساس شکست می کنی،شکست می کنی که رها کنی و بگذری،می خواهی بر کناره روی و وانمودکنی که نیافتاده ای،اما نه.....

تو بازنده نیستی که یک مبارزی.پیش از اینکه برنده شویم باید بازنده شویم،باید گاه بگرییم تا روزی بخندیم،باید روزی آزرده شویم تا روزی توانمند شویم.

اگر پیوسته بکوشی و ایمان داشته باشی در پایان پیروزی از آن تو خواهد بود.

                               یه جایی

        یه طوری                                             یه وقتی

                                                   یه کسی

  یه چیزی....

                                                                            صبر داشته باش...

                                                                            صبر داشته باش...

به ۱۰ نفر از دوستانی که حدس بزنن من امسال کنکور قبول میشم یا نه جایزه ویژه میدم به جان خودم 

تبصره:تا ۱۸ روز دیگه فرصت دارید

دیگه اون افکار ضدو نقیض سورئالیسمی گور خودشو گم کرد

ولی الان بدجور افتادم رو دنده لج بازیدوس دارم حال همه رو بگیرم

دارم از خودم تعجب میکنم به بعضی از قابلیتهای مسخرم پی ردم که به طور کامل خود را کف بر نموده ام

عجب چیزی گفتم موش ما را بخورد برای نکته های جالبی که بلغور می نماییم

خب دیگه من برم تا ننم چوب در آستین ما فرو نبردهما برویم پی فکس کردن و سس مایونز خریدن

                                            راستی  خیلی دوستون دارم

بد بختی بلد هم نیستم آهنگ رو عوض کنم

خلاصه تا وقتی که این آهنگ هست من شرمنده

                                                                                                       همین

اصلا حال و حوصله تایپ فارسی رو ندارمخوابم می آد. خودم تک و تنها هستم خونه .دلم واسه امیر بیشتر تنگ شده .از رضا هم خبری ندارم . چه دورانی بود صبح تا شب با هم می چتیدیم.امیر چقدر دلم واسه اون روزا که صبح تا شب می چتیدیم تنگولیده.چقدر فاز میداد .چقدر می خندیدیم .خیلی وقته از ته قلبم نخندیدم .روزای سگی دارن میرن و می آن. اون روزا چقدر خوش بودیم .بیخیال عالم و آدم .امیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییر کاش الان آن بودی.کلی حرف دارم برات.

مهران  جمشید دیگه حالم به هم میخوره از این کامنتایی که میذارین.مهران واقعا برات متاسفم که اصلا ظرفیت هیچ چیزی رو نداری به نظر من باید خودتو یه نگاهی کنی .به زندگیت برس این حرفای بچه گانه رو تمام کن.

گشنمه.دلم یه استیک توپ میخواد.اها راستی تو این مدت یه تعدادی کتاب خوندم .اگه اهل کتاب هستید حتما بخونید.

جاناتان مرغ دریایی

وقتی نیچه گریست

راز داوینچی

روی ماه خداوند رو ببوس

رویای راستین

اگه کتاب خوب سراغ دارین حتما به من بگید .اکثر وقتم تو این مدت به پای مسافرت های تنهایی و کتاب خوندن گذشت و داره می گذره.حوصلم سر رفته از بس افکار این و اونو خوندم .به خودم که نگاه میکنم میبینم هنوز هیچ راهی رو انتخاب نکردم.دیوانه کنندس.اینم یه جور زندگی کردنه دیگه بهش عادت کردم.الان از پنجره رو به روم برج میلاد(گیشا) رو میبینم همه چراغاش روشنه.دوس داشتم اون بالای بالاش بودم .از ته دلم یه نفس عمیق بکشم.

خوب دیگه برم یه چیزی کوفت کنکم.بای

امیر   رضا دلم براتون یه ذره شدهخیییییییییییییییییییییییییییییییییییییلی دوستون دارم

افكارم شوريده اند و

يه لحظه چشماتو ببند. برو تو كهكشان آرزوهات.به ستاره هاش نيگاه كن. آخرين آرزويي كه داشتي به ياد بيار.اگه يادت رفته نترس. سعي كن به ياد بياري.از خودت بپرس چقدر واسه رسيدن به آرزوت راه رفتي. چقدر تلاش كردي تا بهش برسي.اگه يه صداي مزاحمي بدقلقي كرد وگفت:اي بابا از تو گذشته كي هال داره يا هر صدايي كه ميخواست تو رو از رفتن نااميد كنه.قضاوتش نكن. بذار اون صدا كه تو گلوت گير كرده هر چي دل تنگش ميخواد بگه.باهاش مهربون باش. بذار حرفاشو بزنه.وقتي باهات درددل كرد خودش اروم ميشه.اون وقت تو مي موني يه دل پر ازآواز...

 حالا با من همراه شو!كي ميدونه آرزو چيه؟كي ارزوها رو تو دل ما ميكاره؟كي آبش ميده؟چرا هيچ دلي نيست كه بدون آ رزو باشه؟شايد ارزوها مي يان تا من وتورواز تكرار و روزمرگي دربيارن.مي ان تا دست ما رو بگيرن.تاتي تاتي كنان تا شاهراه زندگي راه ببرن.شايد ميان تا به هر رنج وغم ومصيبتي يه چاشني بزنن تا حتي دردوغصه هم مزه دار بشه. از گلوي ما بره پايين.شايد مي ان تا وقتي از راه مونده مي شيم به ما قوت وجون راه رفتن بدن .وقتي بچه بودي يه كودك شيطون تو دلمون پا مي كوفت مي گفت اينو مي خوام اونو مي خوام وقتي بزرگتر شديم اون كودك بازيگوش تودلمون گم شد.انگار يادمون رفت چطور مثل بچگي اون سيب قرمز و بزرگ رو بخوايم.آرزو كردنو فراموش كرديم.شايد هم جرات داشتن هر چيز خوبي رو از دست داديم.يه پرده تاريك فاصله بود.انگار بهترين ها ديگه سهم ما نبود.از ترس نرسيدن به ارزوهامون به سمتشون نرفتيم خودمونو زديم به كوچه علي چپ.اي بابا...ماكجا واين كجا.به همين سادگي تسليم ياس و نا اميدي شديم.

 غافل از اينكه اول از خواستن يه خروس قندي يا يه عروسك مو طلايي يا يه خرس قهوه اي شروع ميشه بعد آرزوي رفتن به يه مدرسه خوب قبول شدن تو كنكور داشتن يه شغل آبرو مند دكترو مهندس شدن و...تا ميرسه به روياي يه خونه با صفا يه ماشين صفر كيلومتر...

 وقتي آرزوها خودشونو تو دل ما جا كردن كم كم ميل خواستن تورگاي ما بيدار ميشه!شوق زندگي تو قلبمون نفس ميكشه هوس زندگي كردن زير پوستمون گزگز ميكنه اگه آرزوها نبودن نمي دونستي واسه چي از خواب پا ميشي؟واسه چي درس ميخوني؟ واسه چي ورزش ميكني؟واسه چي ميري مطب مريضارومعالجه ميكني؟واسه چي شعر ميگي ونقاشي ميكني؟همه چي واست پوچ ميشد.اگه آرزوها نبودن تا يه غمي ميومد سراغت تا عزيزي از عزيزانت پر مي كشيد وميرفت.هميشه عزادار بودي.زندگي واست ميشد ايستگاه آخر.ميرسيدي به ته خط اما نظر زندگي اين نيست.زندگي مثل يه روح عاشق ميره توجونت بيدارت مي كنه.تا مبادا نفس كشيدن يادت بره.فراموشي هر مصيبت و بلايي شاهكار زندگيه.تا مبادا كه خوابت ببره.واسه همينه كه آرزوهاي كوچيك وبزرگ مثل ستاره ها تو دلت چشمك ميزنن.از هوس خوردن يه بستني به حالت مياره تا روزي كه دلت يه يار ميخواد يه ياري كه يادش زندگي رو به يادت بياره.تو رو از اين سراشيبي بالاببره.يه نگاه عاشقانه تو چشات جا بذاره! 

 يهو ميبيني زندگي بعد از هر سختي وبلا وگرفتاري باز ادامه داره.ميتوني از اون به بعد به همه چيزعاشقونه نيگا كني. بعد از اين هر وقت تو خيابون راه مي ري صداي باد مثه پيغام يارت آشناس. بوي دريا تو رو از خودت مي دزده.چشات به شب ميگه نيا كه ميخوام تا صب بيدار بمونم.با يه حس تازهاي به ما نيگا ميكني.ماه كه حالا خيلي باهات خودمونيه بهت لبخند ميزنه!وقتي كسي بهت بدي ميكنه ميتوني ببخشيش.مي گي اي كاش بتونم كمي از نگاه تازه بهش غرض بدم.

 واسه مورچه اي كه از جلوت رد ميشه راه باز ميكني.هر اتفاق كوچيك واسه تو مثه يه بهانه بزرگ براي خوش بختيه!

وقتي شادي مث يه غزل تو روحت بخوني ميتوني آرزوهاتو هر چي باشن باور كني.ميدونم شاي از ياد خيلي آ رفته .يادمون رفته بالا رفتن از درخت چه مزه اي مي ده.شايد خيلي جدي شديم رفيق!انگار ديگه تو خوابم جرات پرواز كردن نداريم.زندگي تو قاب جا نمي گيره.اگه بتوني با آرزوهاي بزرگت دنيا رو مث خونه خودت بدوني اون وقت ميتوني قدماي بلندي واسه رسيدن به آرزوهات برداري!اما اگه فكر كني دنياي تو فقط خونه كوچيكته يا اتاقت تو اداره يا همون دكه روزنامه فروشي اون وقت تو خونه خودتم نمي توني حتي يه قدم به سمت آرزوهات برداري.

 ما با آرزوهامون متولد مي شيم. با اونا بزرگ ميشيم ورشد مي كنيم. از آرزوهاي هركس ميشه فهميد چقدرشاده چقدر غمگين.اميدواره يا نا اميد.ميشه پي برد چقدر به نبض زندگي نزديكه چقدر دور.حركت رو به جلو نشوني داره. نبايد بترسي. گاهي چند تا چروك زير چشم.گاهي چند تار موي سفيد.گاهي قدي كه كمي خميده.ولي اين نشوني ها نبايد به دلت بد بياره. چرا كه همه اين نشونه ها اين نويد رو بهت ميده كه تو رشدكردي حركت كردي از هم مهم تر زندگي كردي.

اون كبوتري كه تو افق گم شد شايد يه روزي آرزوي يه پرنده اي بوده كه دلش ميخواسته بپره !ولي بال پريدن نداشته ميخواسته اوج بگيره اما توان وقدرت رفتن نداشته. 

 باروني كه يه ريز داره مي باره.باروني كه هميشه ترانه هاش تازس شايد يه روزي آرزوي يه تيكه زمين خشك بوده.واسه ابر شدن واسه باريدن واسه تر شدن.

تو هم آرزو كن هر چي دلت ميخواد بخواه.فقط يادت باشه نترسي بهترين ها رو بخواه.چند فصل از عمرت به گله وشكايت وزاري گذشت؟

چرا هميشه طلبكاري جونم!پاشو كه تا زنده ايم واسه حركت كردن دير نيست. يه تابستان ديگه اومده و داره مي زنه به چاك.يه تابستون كه ميتونه تو همه سالاي زندگيت مثل يه اتفاق خوب بدرخشه!واسه تويي كه آرزوهاتو باور داري يه سكوي پرتاب تو راهه!ازش بپر شيرجه بزن تو رودخونه زندگي كه ته نداره!

 همه ما رفقا گاه و بيگاه از كوچه پس كوچه هاي بيقراري رد ميشيم.از بيقراري نترسيم بيقراري بهتر از بي تحركيه .بيقراري يعني ميخواي به اوضاع دور برت سرو سامون بدي. تو فكر آباد كردن شرايطي.بي خيال نيستي.واسه بهتر شدن تو راهي!

 اولين كار وقتي بيقراري اينه كه آرزوهاتو بنويسي.واسه رسيدن به يكي از آرزوهات يه كاري كن. شايديه نامه يه تلفن يه اعتراف ساده وخودموني ياخوندن يه كتاب يا پوشيدن كفشاي ورزشيت قدم اول باشه.وقتي آرزوهاتومي نويسي قدرتت واسه رسيدن به اون دو برابر ميشه.ميتوني به فكرو خيالت نظم و ترتيب بدي تا بدوني از كجا بايد شروع كني.ولي زياد درباره آرزوهات حرف نزن. چون قدرتت كم ميشه. حرف زدن درباره روياهات از عطشت كم ميكنه.بي حال ميشي از همين الان نوشتن آرزوهاتو شروع كن وكافيه اراده كني.كافيه با تمام وجودت بخواي. به اراده فرصت بده تا خودشو نشون بده.قدرت خواستن جادو مي كنه.ميتونه از يه كلمه يه غزل بسازه! ميتونه از يه قطره آب يه دريا بسازه.باور كن كه ميتوني.اين تلقين نيست.اعتمادوامكان وباوره.اگه باور كني همه راههاي دور برات نزديك ميشه.همه نبايد ها بايد ميشه.

تا حالا شده که احساس کنی که دیگه نمی تونی تحمل کنی,دیگه تحمل این همه سنگینی رو نداری دوس داری یه جا بشینی و از ته دل هق هق گریه کنی یه لحظه هایی که می خوای رها شی از همه چیز دوس داری به همه چیز پشت کنی حتی به خودت .

بگی خسته شدم دیگه نمی خوام, نمی تونم ادامه بدم ...چشماتو ببندی و یه فریاد تز ته دل بکشی بگی آخه خدا کجایی؟!پس کو؟پس کو این خدا؟چرا نمی بینمت ؟چرا احساست نمی کنم؟چرا کمکم نمی کنی؟مگه تو خدای من نیستی ؟مگه تو منو دوس نداری ؟پس چرا به حرفم گوش نمیدی؟!

 داد بزنی بگی خدا من می خوام زندگی کنم ؛ اما نمی تونم...

احساس می کنی دنیا اینقدر کوچیک شده که دیگه حتی جایی هم برای تو نداره فقط میگی خدا چرا منو اینجا رها کردی؟آخه کجایی......؟

قلبت شکسته بد جور هم شکسته .دیگه حتی نفس کشیدنم برات سخت می شه.چشماتو میبندی شاید بتونی خدا رو پیدا کنی....

راستی چرا ما اینقدر از خدا دوریم؟چرا باید مدتها بگردیم تا یه نشونی از خدا پیدا کنیم؟مگه به غیر از اینه که هر چیزی که اطرافمونه نشانه های خداس؟چرا ما اینارو نمیبینیم؟همیشه گواه بودن خدا اینه که اونطور که ما دوس داریم باشه.

یه لحظه آروم باش... به خودت نگاه کن به اطرافت...به غیر از اینه که ما هر چی داریم از خداس ؟

درسته یه لحظه هایی تو زندگی هست که تمام وجودت خدا رو صدا می زنه .ازش کمک می خوای ازش خواهش می کنی گریه میکنی ولی چیزی نمیبینی..

 اما شاید تو این موقع ها اینقدر نا امیدیم به قدری به درای بسته نگاه میکنیم که هیچ وقت در باز رو نمیبینیم

 ولی یه وقتایی همین ندادناش همین دیر دادناش دلیل بودن خداس 

چرا ما اینقدر خود خواهیم که فقط می خوایم خدا برای ما باشه مگه اون دل نداره مگه به غیر از اینه که هر چی تو این دنیا هست گذاشته برای من و تو؟

 چرا فراموش میکنیم که این خدا نیست که این نابرابری ها رو به وجود می آره بلکه ما خود آدمها هستیم که رو دل همدیگه پا می ذاریم,حق همدیگه رو تباه می کنیم,مگه این خدا نبود که گفت تمام آدمهای روی این کره زمین به اختیار خودشون زندگی کنن-مگه نگفت آزاد باشید,زندگی کنید,لذت ببرید,شکر کنید...

چرا فراموش کردیم همه این نا برابری ها و مبارزه ها و تلخی ها و نا کامی ها حاصل رفتارو کردار ما آدماس؟

 حالا نگاه کن...خدا همین جاست به همین نزدیکی,نه فقط حالا بلکه در تمامی لحظه ها.

 بیا صداش کنیم .ازش کمک بخوایم .اما بذاریم خودش با راه خودش ما رو کمک کنه .بیا بهش توکل کنیم و بقیه کارها رو به خودش بسپاریم وهر چی در مقابل این درخواست بهمون بخشید صمیمانه ازش تشکر کنیم و یادمون باشه از کسی کمک خواستیم که امین ترین,صادق ترین ,قدرتمند ترین,بخشنده ترین و خیر خواه تراز اون هیچ کجا وجود نداره.اونی که هیچ وقت تنهات نمی ذاره  و مطمئن ترین کسی که همیشه هست و در خواستمونو رد نمیکنه.

آدم چند تا راه بايد رفته باشه،

تا بهش بگن مرد شدي؟

آدم چند بار بايد به بالا نگاه كنه؟

تا آسمون رو ببينه؟

آدم چند تا بايد گوش داشته باشه،

تا صداي گريه مردم رو بشنوه؟

چقدر بايد مرگ و مير  پيش بياد تا بشه فهميد،

كه خيلي ها مردن؟

 مردم چند سال بايد صبر كنن،

تا بذارنشون آزاد باشن؟

  آدم چند بار مي تونه سرش رو بر گردونه،

و وانمود كنه كه چيزي نميبينه؟

آدم چقدر باید توی سفر باشه

 تا بتونه روزی یه زندگیه آروم داشته باشه؟

چند نفر باید قربانی شن

 پیش از اینکه ظلم و ستم برای همیشه نابود شه؟

آدم چقدر باید بفهمه

تا احساس کنه زندگی کرده؟

آدم چقدر باید برنده باشه

تا قهرمان بودن رو احساس کنه؟

آدم چند بار باید به خدا برسه

که هیچ وقت فراموشش نکنه؟

آدم باید چقدر دلیل داشته باشه

تا بتونه اونطور که دوس داره زندگی کنه؟

                                                           ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟